Samen in één kerkgebouw

De reformatie was de oorzaak van de overgang van beide kerkgebouwen naar de gereformeerden. De katholieken kerkten aanvankelijk in twee boerenschuren. Pastoors uit de omgeving waren hier werkzaam, waaronder de Blaricummer Thijmen de Saayer. Pas in 1675 kreeg Eemnes weer een eigen pastoor: Fulgentius Luytelaar. De katholieken van Eemnes-Binnen kerkten vanaf deze tijd in Eemnes-Buiten. Zij bleven echter hun eigen kerkbestuur en armbestuur houden, hopend op een eigen kerk in de toekomst. In 1744 werd er een nieuwe kerk gebouwd. Aan de voormalige pastorie, nu De Waker, werd deze kerk gebouwd.
In de Franse tijd, die vrijheid van godsdienst bracht, werd gepoogd de beide oude kerken terug te krijgen. Bijna was het met het Dikke Torentje (de Pieterskerk) gelukt, maar de pastoor vond het maar niks (inkomstenverlies!).
Vanwege de slechte bouwkundige staat van de kerk was nu het streven naar nieuwbouw. Verschillende pogingen werden gedaan. Na overleg met de Commissaris van de Koningin werd uiteindelijk in 1844 gekozen voor de architect Nicolaas Kamperdijk. Deze had zojuist de protestantse kerk van Zeist gerealiseerd. Onder leiding van deze architect werd onze Waterstaatskerk gebouwd, zo genoemd omdat Waterstaat financiële steun gaf en het ontwerp en de bouw controleerde. De stijl is neoklassiek, soms ook wel Waterstaatsstijl genoemd vanwege de typische voorgevel. Architect Kamperdijk ontwierp overigens naast onder andere de "grote pastorie" van de Baarnse St.-Nicolaaskerk vele stations tussen Amersfoort en Zwolle, waaronder ook dat van Soestduinen.
In 1845 kwam de kerk gereed. Pas negen jaar later, in 1854, werden de twee staties van de Heilige Petrus en van de Heilige Nicolaas officieel samengevoegd tot de Parochie van de Heilige Nicolaas.

RKEemnes.nl | 2009-02-05